Er zijn meer scooters in deze stad, dan dat Ierland inwoners heeft.

Een verslag van stagiair Jan Schulpen bij het programmeerteam in Ha Noi.

Toen ik stage liep bij De Beelddenkers in Utrecht, kwam een keer tijdens de lunch mijn plan naar voren om na de zomer te gaan backpacken in Azië. René, de directeur, kwam toen lachend met een voorstel om op het kantoor van De Beelddenkers in Hanoi poolshoogte te gaan nemen (en brengen). Na een aantal nachtjes nadenken en een aantal besprekingen in de pauzes, was het plan rond. Ik zou de maand oktober in Vietnam gaan werken!

Na de zomer kwam ik aan in Hanoi, jeetje wat een metropool. Gelukkig had ik een paar dagen om te acclimatiseren voordat ik een uur lang achterop de scootertaxi naar het kantoor werd gebracht. Leuk feitje over Hanoi, er zijn meer scooters in deze stad, dan dat Ierland inwoners heeft. En het lijkt alsof ze allemaal constant op de weg zijn… Verder is de stad een opeenstapeling van snelle oplossingen. Scooters veroorzaken smog, dus rijdt men hier bijvoorbeeld met die mondkapjes rond. Stroomkabels hangen over straat aan bomen vastgeknoopt. Op de stoep wordt gekookt, gewerkt, gehandeld en worden scooters geparkeerd, dus loopt men maar op de straat. Één dolle boel hier, en wonder boven wonder, het werkt. De scooters zijn snel op bestemming zonder kleerscheuren en bijvoorbeeld criminaliteit is laag vanwege de vele sociale controle.

Kennismaken met een gedreven team 

Eenmaal op kantoor aangekomen, begon de kennismaking. Ik kende mijn collega's alleen door veel te chatten en e-mails uit te wisselen. Ik werd hartelijk verwelkomd door manager Kien, waarmee ik een kort gesprekje voerde over wederzijdse interesses. Ik had nog niet in het echt met hem of mijn collega's gesproken, en nu wist ik waarom: Engels lezen en schrijven is vele malen makkelijker dan spreken en verstaan. Speerpunt 1 van mijn takenlijstje is bij dezen ontdekt; ik ga zoveel mogelijk Engels met iedereen spreken zodat de communicatie tussen Nederland en Vietnam nog beter kan worden.

Toen ik na mijn gesprek met manager Kien terugkwam, verkeerde het team in een tweestrijd. Ze wilden mij dolgraag verwelkomen, maar daarvoor moesten ze hun werk even neerleggen. Dat was mijn eerste ervaring met de gedrevenheid van het team, jeetje wat werken deze mensen hard en toegewijd. Ik besloot hen tegemoet te komen door elk bureau langs te gaan en een handje te gaan geven. Voordat ik het derde handje gegeven had, werd me al een kop heerlijke Vietnamese koffie in de handen gedrukt. Want gastvrijheid is nog belangrijker in Vietnam.

Het team bestaat uit 16 mensen: 5 mannen, 11 dames en ik. De dames zijn efficiënte front-end vormgevers, terwijl de mannen zich meer focussen op het ijskoude programmeren van de back-end. Als Growth hacker ben ik dan ook een vreemde Europese eend in de bijt, wat het uitleggen van mijn bezigheden goede gespreksstof maakt.

Na een mijn eerste week merkte ik dat het Engels spreken van de werknemers bij sommigen met sprongen vooruit gaat. Anderen hebben wat minder zelfvertrouwen, bij hen duurt het daarom langer, wat weer slecht is voor hun vertrouwen in hun Engelse taalvaardigheid. Ik moet nog ontdekken hoe ik deze vicieuze cirkel ga doorbreken.

Hoe werkt een outsourcend bedrijf?

Het is eigenlijk heel simpel; In Nederland wordt door De Beelddenkers en de klant een website bedacht. Dan wordt de creatie (die veelal bestaat uit een interactie-ontwerp, een Photoshop ontwerp en een hele hoop uitleg en pijltjes) opgestuurd naar ons in Hanoi. Hier wordt de creatie omgezet in een daadwerkelijke maatwer website of webshop. Tijdens deze laatste stap wordt er voortdurend gecontroleerd of de website en het plan overeen komen en worden er ideeën die na de eerste stap verzonnen zijn, alsnog uitgevoerd. Het resultaat van dit concept is een enorm kosten zuinig productieproces. Want het leefonderhoud ligt hier nou eenmaal een stuk lager. Betaalbaar voor Nederland, goedbetaald in Vietnam.

Persoonlijke groei

Na een aantal weken heb ik veel kleine gesprekjes gevoerd. Het Engels gaat nog niet erg vooruit, maar de onzekerheid is er inmiddels uit. De grootste horde is dus inmiddels genomen. Wat mijzelf betreft; Ik heb een hoop geleerd hier. Over hoe goed men het in Nederland heeft, maar dat de mensen hier ook gelukkig zijn. Ook heb ik hier gezien en meegemaakt hoe hard een mens kan werken. De lat ligt hier hoog omdat men weet dat ze met hard werken meer kunnen bereiken. Mijn stage zit er inmiddels op, maar het avontuur is nog lang niet afgelopen. Want ik ga Vietnam nog zeker niet verlaten, daarvoor is het hier te mooi.

Jan Schulpen
Stagiair bij De Beelddenker in oktober 2018